Гоги Гегечкори

Из архива театра им. Ш.Руставели:

Гоги Гегечкори: 

«Первое театральное «крещение» я принял в 14-ой средней школе, в четвертом классе. С того дня я был увлечен театром. В высших классах мой отец часто водил меня в театры, я видел почти все постановки в театре Руставели, в театре Марджанишвили и Молодежном театре. Мой брат был актером, и я тоже решил поступать в Театральный институт. В 1940 году я стал студентом первого курса актерского факультета и, судьба мне улыбнулась в том, что моими преподавателями были великолепные мастера: Д.Алексидзе, Г.Товстоногов, М.Мревлишвили и др. Учеба в Театральном институте была для меня очень масштабной, много ролей я сыграл на учебной сцене, что дало мне определенную школу. Многие профессиональные тайны я познал именно там, поверил, что и я смогу что-то сыграть и на большой сцене. В конце концов, при помощи Акаки Хорава, в 1944-45гг я оказался в Театре им. Ш.Руставели. Моей первой ролью была роль Глумова в пьесе А.Островского «На всякого мудреца довольно простоты», я был дублером самого А.Хорава. Хоть я и не помню особенных оценок и рецензий на эту роль, помню эмоции, связанные с игрой первой серьезной роли на большой сцене. Затем была роль в спектакле «Первый шаг», где я играл Бахву Парулава. Это были мои первые шаги в театре им. Ш.Руставели.

В 1949 году  поставили «Бараташвили». Режиссер Д.Алексидзе доверил мне роль Бараташвили. За три дня до премьеры сгорело здание театра Руставели, премьерный спектакль мы играли на сцене Оперного театра. Совсем скоро наш театр восстановили, и мы продолжили играть там. Спектакль «Бараташвили» мы представили больше, чем 200 раз и он имел беспрецедентный успех.

В спектакле «Мачеха Саманашвили» мне пришлось быть в непривычном амплуа. Я был  ведущим спектакля и исполнял роль Платона одновременно. Было необходимо найти золотую середину – нужно было понять, как мне перейти из роли ведущего в роль Платона. Эту новую задачу, которая впервые появилась в моем творчестве, было очень сложно перебороть. Мы долго искали решение, даже побывали в Симонети, в доме-музее Д.Клдиашвили. Там мы продолжали процесс поиска, и в конце решили, что форма спектакля будет такой, будто артисты театра приехали в гости в дом-музей Д.Клдиашвили и сыграли там сцены из его произведений.

Это представление было обвенчано успехом. Мы много раз играли этот спектакль, огромное количество зрителей побывали на нем. Оно было одним из первых спектаклей, который театр вывез на гастроли за границу, в Федеральную Республику Германии. Там, авторское начало и последний текст, я сыграл на немецком языке. С этой ролью связан поразительный этап моей жизни, и она все время со мной.

Тайна нашей профессии состоит в том, что, при выходе на сцену, ты должен чувствовать, будто играешь эту роль впервые, как на премьере. Если ты предашь это чувство, то эта роль потеряет свою красоту. В этом и есть секрет кухни театрального актера – как в первый раз. Это очень и очень сложно. Несмотря на то, что на протяжении многих лет я сыграл большое количество ролей, я всегда старался придерживаться этого принципа. Молодым советую учиться играть роль в перспективе.

Я играл и большие, объемные роли. Где-то десять из этих ролей, я сыграл отлично, остальные, как профессионал – средне, а много и плохо. Я не тот человек, чтобы хвастаться своими ролями...

Но, если я не войду в свою гримерную, не сяду у своего зеркала, не сделаю грим, то все – можно ставить на мне точку. Что поделать, пока я тут, в этом театре и играю по чуть-чуть...»

Перевод – Ани Чибошвили

 
       

Read More →

Медея Чахава

«Литература и искусство» №6 2006г.

Статья Мананы Гегечкори о Медее Чахава:

«Актриса гибкая как воск».

Во время учебы она была очарована балетом. Поступила в студию Вахтанга Чабукиани, но учебу там не продолжила. Затем поступила в Университет на факультет иностранных языков. Изучала английский язык, под руководством Эрекле Татишвили. Ей с самого начала везло в преподавателях. Когда она окончила первый курс, в Тбилиси открылся Театральный Институт. Медея Чахава решила поступать, но вступительные экзамены уже были закончены. Ректор Института Акаки Хорава, друг ее отца, известного в то время врача, заново собрал вступительную комиссию. На экзамене она прочла стихотворение Иродиона Эвдошвили «Отверженная» - странный выбор для молодой и очаровательной девушки. Стихотворение, написанное о продажной женщине, совсем не соответствовало маленькой девочке с косичками. Может этот выбор с самого начала показал, что у Медеи огромное желание преобразования, воплощения совершенно отличающийся от нее личности? Начала читать стих она очень тихо, еле-еле произнесла первые слова, затем замолкла, вновь попробовала продолжить, но тщетно... Несмотря на то, что члены комиссии очень  хорошо были к ней предрасположены, закончить стихотворение она так и не смогла. Так и стояла бедная, смущенная и со слезами на глазах. В тот момент, она решила, что навсегда придется распрощаться со свей мечтой. А ведь так долго она уговаривала членов семьи разрешить ей поступать в Театральный Институт. Но, к счастью, члены комиссии успели заметить насколько нравственная, обаятельная, легкая и эмоциональная девушка стояла перед ними. Так Медею Чахава приняли в Театральный Институт.

17 мая 1943 года в Театральный институт приехали в гости великие актеры МХАТа из Москвы – В. Немирович-Данченко, В.Качалов, И.Москвин, О. Книппер-Чехова и др. Увидев Медею Чахава в роли Блюмы Шапиро в спектакле «Розовое и голубое» А. Бруштейна, В.Качалов сказал: «Эта девочка – прямо чудо! Позаботьтесь о ней!» После этого, на протяжении многих десятков лет, активное творчество  Медеи Чахава стало неотъемлемой частью грузинской театральной жизни.

Ее дебют на профессиональной сцене состоялся в спектакле «Невеста по объявлению» К. Гольдони, где она сыграла мужскую роль. Но ее актерская индивидуальность лучше всего проявилась в 1947 году, когда она сыграла роль Жеревны Ленгдон в спектакле Дмитрия Алексидзе «Глубокие корни», по пьесе Дж.Гоу и А.Дюссо. В этой роли она проявила свою способность не только сильным и правдивым сценическим чувством захватить зрителя, но и искренней любовью. Имеется в виду не только любовь к Родине и вера в победу добра над злом, но и любовь мужчины к женщине, которая приводит женщину к самоотверженности. Так Любила Лида Матисова (П.Кохоут «Когда такая любовь», режиссер – М.Туманишвили). Процесс вживания в роль этой трагической героини связана с одной курьезной историей. Медея Чахава вспоминает: «Моя Лида Матисова, за день до собственной свадьбы встречалась со своим возлюбленным, уже женатым Петри Петруссом и проводила с ним ночь, т.к. любила его. Из-за этого в обществе ее упрекали. М.Туманишвили сказал мне: «Если ты хочешь сыграть этот эпизод со всей глубиной, ты должна лечь в лужу и прочувствовать, что ощущает человек, когда он облит грязью!» Был дождливый день. Ночью я и вправду легла в лужу. Миша оказывается наблюдал за мной из окна (тогда Медея Чахава и Михаил Туманишвили были соседями). Не представляете, как мне это помогло не только в создании настроения героя, но и в физических действиях. В этом эпизоде я стояла с опущенными плечами, как будто и впрямь с меня стекала грязь».

 Актриса, выделяющаяся своей нежностью, лирикой, женской притягательностью, с самого начала своего творческого пути, решила не ограничиваться рамками амплуа и воплощать в жизнь различных персонажей, в произведениях разных жанров. Точнее, режиссеры заметили в ней это разнообразие, стремление к резкому преобразованию и дали ей максимальную возможность продемонстрировать ее актерские данные. В этом ей тоже улыбнулась судьба. В ее репертуаре рядом с романтичной, рожденной для любви Амарантой (Джон Флетчер «Испанский священник», режиссер – М.Туманишвили) появились высоко характерные, комическо-водевильные герои: армянская Пепела (Г.Сундукян «Пепо», режиссер – Д.Алексидзе) – одетая в ярко-оранжевое платье, со связанными черными бровями и огромной черной родинкой на лице, но, несмотря на это, была все же по-своему притягательной. На руках была обвешана украшениями – всеми возможными способами показывала нам свое богатство. Павлином ходила по сцене, когда сердилась – кричала как кошка, но когда ей нужно было что-то выпросить у пожилого мужа – она включала всю свою женственность и притягательность, припеваючи, пританцовывая, ложными объятиями она привораживала мужа, и при всем этом заигрывала с молодым слугой Самсоном.

Хочу закончить письмом человека, с которым связаны лучшие творческие годы Медеи Чахава, с большим уважением посвященным ей:

«Прошло много лет и имя Медеи Чахава превратилось для меня в дорогое и любимое воспоминание о театральной молодости. Многое, что я ставил в театаре им. Ш.Руставели было непосредственно связано с ней. Мы были единомышленниками, друзьями, были соваторами многих незабываемых (естественно для нас) работ. Работать вместе было для нас очень легко и доставляло нам огромное удовольствие.

 Медея Чахава – гибкая как воск и эластичная, полной лирикой, юмором и безграничной женственностью наполняла задумки. Я очень люблю Медико как актрису и, может быть, я субъективен, но мне кажется, что многое из того, что она создала на сцене было настоящим искусством.

Наш творческий процесс естетсвенно сопровождало огромное количество репетиций, разговоров, споров и обид.  Вспоминается много интересных и счастливых минут, которые сегодня, к сожалению, остались лишь воспоминанием, но это было очень красивое и замечательное время – время расцвета настоящего таланта. Ее женственность заколдовывала зрителя, заставляла его восхищаться ею. Это огромный талант – петь для любви!» (Михаил Туманишвили)

Перевод – Ани Чибошвили

Read More →

მედეა ჩახავა

                                                |ნანუკა სეფაშვილი|


"ლიტერატურა და ხელოვნება" N6. 2006წ.

მანანა გეგეჭკორის სტატია მედეა ჩახავას შესახებ:

              ცვილივით დამყოლი მსახიობი
                                             
      მოწაფეობისას ბალეტით იყო გატაცებული. ვახტან ჭაბუკიანის სტუდიაშიც ჩაირიცხა, თუმცა იქ სწავლა არ გაუგრძელებია. შემდეგ უნივერსიტეტში ჩააბარა უცხო ენების ფაკულტეტზე. ერეკლე ტატიშვილის ხელმძღვანელობით ინგლისურს ეუფლებოდა. პედაგოგებში თავიდანვე გაუმართლა. პირველი კურსი რომ დაასრულა, თბილისში თეატრალური ინსტიტუტი გაიხსნა. მედეა ჩახავამ მსახიობობა გადაწყვიტა, მაგრამ მისაღები გამოცდები დამთავრებული იყო. მამამისის, ცნობილი ექიმის, ვასო ჩახავას მეგობარმა, ინსტიტუტის მაშინდელმა რექტორმა, აკაკი ხორავამ მიმღები კომისია ხელახლა შეკრიბა. გამოცდაზე, რატომღაც იროდიონ ევდოშვილის ლექსი "განკიცხული" წაითხა. უცნაური არჩევანია ახალგაზრდა, მომხიბვლელი გოგონასთვის. მეძავ ქალზე დაწერილი ლექსი თითქოს სრულიად არ შეესაბამებოდა პატარა, ნაწნავებიანი ქალიშვილის ბუნებას. იქნებ ამ არჩევანმა თავიდანვე ნათელი გახადა, რომ მედეა ჩახავას გარდასახვის, მისგან განსხვავებული ადამიანის განსახიერების სურვილი აქვს? ლექსის კითხვა ძალიან ჩუმად დაიწყო, ძლივს ამოიჩურჩულა პირველი სიტყვები, შემდეგ გჩუმდა, კვლავ სცადა გაგრძელება, მით უმეტეს, რომ მისდამი კეთილად განწყობილი კომისიის წევრები ეხმარებოდნენ, ამხნევებდნენ. მაგრამ - ამაოდ. ლექსის კითხვა ვერ დაასრულა. იდგა ასე გაფითრებული, დარცხვენილი და თვალცრემლიანი. გადაწყვიტა, რომ სამუდამოდ უნდა დამშვიდობებოდა თავის დიდი ოცნებას. არადა, რამდენი იბრძოლა იმისათვის, რომ ოჯახის წევრებისგან თეატრალურ ინსტიტუტში შესვლის ნებართავა აეღო. მაგრამ, როგორც ჩანს, კომისიის წევრებმა დაინახეს, რაოდენ სათნო, მომხიბვლელი, უშუალო და ემოციური ადამიანი იდგა მათ წინაშე. ასე მიიღეს მედეა ჩახავა თეატრალურ ინსტიტუტში.
        1943 წლის 17 მაისს თეატრალურ ინსტიტუტს ესტუმრნენ მოსკოვის სამხატვრო თეატრის დიდი მსახიობები- ვ. ნემიროვიჩ-დანჩენკო, ვ. კაჩალოვი, ი. მოსკვინი, ო. კნიპერ-ჩეხოვა და სხვები. ა. ბრუშტეინის "ცისფერსა და ვარდისფერში" მედეა ჩახავას ბლიუმა შაპიროს ნახვის შემდეგ ვ. კაჩალოვმა თქვა: " ეს გოგონა პირდაპირ სასწაულია! გაუფრთხილდით მას!" ამ დღიდან რამდენიმე ათეული წლის მანძილზე, მედეა ჩახავას აქტიური სამსახიობო შემოქმედება ქართული თეატრალური ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქცა.
        მისი დებიუტი პროფესიულ სცენაზე ბიჭის როლით შედგა რუსთავლეის თეატრის სპექტაკლში კ. გოლდონის "საპატარძლო აფიშით". მაგრამ მედეა ჩახავას სამსახიობო ინდივიდუალობა, ყველაზე მკვეთრად 1947 წელს გამოვლინდა ჯენევრა ლენგდონის როლში ჯ. გოუს და ა. დიუსოს პიესაში "ღრმა ფესვები", რომელიც რეჟისორმა დიმიტრი ალექსიძემ დადგა. აქ გამოვლინდა არტისტის უნარი, არამარტო ძლიერი და მართალი სცენიური განცდით დაატყვევოს მაყურებელი, არამედ - გულწრფელად უყვარდეს. იგულისხმება არა მხოლოდ სამშობლოს სიყვარული, ბოროტებაზე სიკეთის გამარჯვების რწმენა და მის საფუძველზე აღმოცენებული სიცოცხლის ტრფიალი - მისი ლიდა პლახას (იულიუს ფუჩიკი " ადამიანებო, იყავით ფხიზლად!" რეჟისორი- მ. თუმანიშვილი) ცხოვრებისეული მრწამსი, არამედ მამაკაცის სიყვარული, რომელსაც თავგანწირვამდე მიჰყავს ქალი. ასე უყვარდა ლიდა მატისოვას  (პაველ კოჰოუტის "როცა ასეთი სიყვარულია" რეჟისორი- მ. თუმანიშვილი). ტრაგიკული ბედის მქონე ამ სცენური გმირის ხორცშესხმის პროცესი ერთ თავისებურ, შეიძლება ითქვას, კურიოზულ ამბავს უკავშირდება. მედეა ჩახავა იხსენებს: " ჩემი ლიდა მატისოვა, ქორწილის წინა დღეს თავის ყოფილ შეყვარებულს, უკვე ცოლიან პეტრი პეტრუსს ხვდებოდა და მასთან ატარებდა ღამეს იმიტომ, რომ უყვარდა. ამის გამო გაკიცხა იგი საზოგადოებამ. მ. თუმანიშვილმა მითხრა: "თუ გინდა ეს ეპიზოდი მთელი სიღრმით ითამაშო, წუმპეში უნდა ჩაწვე და იგრძნო, რას განიცდის ადამიანი როცა შეურაცხყოფილია, როცა ჭუჭყითაა გაწუწული." წვიმიანი დღე იყო. ღამით მართლა ჩავწექი ეზოს გუბეში. მიშა თურმე თავისი ფანჯრიდან მითვალთვალებდა (მაშინ მიშა თუმანიშვილი და მედეა ჩახავა მეზობლები იყვნენ). ვერ წარმოიდგენთ, როგორ დამეხმარა ეს არა მარტო განწყობილების შექმნაში, არამედ ფიზიკური მოქმედების მიგნებაშიც. ამ ეპიზოდში სცენაზე მართლაც მხრებში თავჩარგული ვიდექი, თითქოს ტალახიანი წყალი ტანზე წურწურით ჩამომდიოდა." რამდენადაც ცნობილია, დიდი წარმატებით დაგვირგვინებული ამგვარი "შემოქმედებითი ექსპერიმენტი" მედეა ჩახავას ბიოგრაფიაში აღარ განმეორებულა.
         სინაზით, ლირიზმით, ქალური მომხიბვლელობით გამორჩეულმა მსახიობმა შემოქმედებითი გზის დასაწყისშივე გადაწყვიტა, ამპლუას ჩარჩოებით არ შემოფარგლულიყო და განსხვავებული ხასიათის პერსონაჟები განესახიერებინა სხვადასხვა  ჟანრის ნაწარმოებებში. უფრო სწორად, რეჟისორებმა შენიშნეს მასში ეს მრავალფეროვნება, მკვეთრი გარდასახვისკენ სწრაფვა და აქტიორული შესაძლებლობების მაქსიმალურად გამოვლენის საშუალება მისცეს. ამაშიც ბედმა გაუღიმა. მის რეპერტუარში სიცოცხლის მოყვარულ, რომანტიკული სიყვარულისთვის დაბადებულ ამარანტას (ჯონ ფლეტჩერის "ესპანელი მღვდელი", რეჟ- მ. თუმანიშვილი) გვერდით გაჩნდნენ მკვეთრად სახასიათო, კომიკურ-ვოდევილური გმირები: ფაშფაშა სომეხი ფეფელა (გაბრიელ სუნდუკიანის"პეპო", რეჟ- დ. ალექსიძე) - ჭყეტელა სტაფილოსფერ, უგემოვნოდ შეკერილ კაბაში გადაბმული შავი წარბები და დიდი შავი ხალი "უმშვენებდა" სახეს, თუმცა მაინც თავისებურად მომხიბლავი იყო. ხელებზე ბეჭდები და სამაჯურები ქონდა აჩონჩხლილი, ყველანაირად გვაჩვენებდა თავის სიმდიდრეს. ფარშევანგივით დაგოგმანებდა სცენაზე, გაბრაზებული- კატასავით დაიჩხავლებდა, მაგრამ თუ უნდოდა მოხუცი ქმრისთვის რაღაც დაეტყუებინა, მთელ თავის ქალურობასა და ეშხს ამ საქმეს უყენებდა სამსახურად, ცეკვა-სიმღერით, ყალბი ხვევნა-ალერსით აჯადოებდა მეუღლეს, თან - ახალგაზრდა მოსამსახურე სამსონს ეკეკლუცებოდა.
       მისი შემოქმედებისადმი მოკრძალებით მიძღვნილი ეს წერილი იმ ადამიანის სიტყვებით მინდა დავასრულო, რომელთანაც დაკავშირებულია მედეა ჩახავას შემოქმედების საუკეთესო ხანა..
      "გავიდა მრავალი წელი და მედეა ჩახავას სახელი ჩემთვის იქცა თეატრალური სიყმაწვილის ძვირფას, საყვარელ მოგონებად. ბევრი რამ, რასაც რუსთაველის თეატრში ვაკეთებდი, უშუალოდ დაკავშირებული იყო მედეას სახელთან. ჩვენ თანამოაზრენი, მეგობრები ვიყავით, ჩვენ ვიყავით თანაავტორები ბევრი დაუვიწყარი ( რაღა თქმა უნდა, ჩვენთვის) ნამუშევრისა. ერთად მუშაობა გვეადვილებოდა და დიდ სიამოვნებას გვანიჭებდა.
       მედეა ჩახავა ცვილივით დამყოლი და ელასტიური, აღსავსე ლირიზმით, იუმორითა და უსაზღვრო ქალურობით, ხორცს ასხამდა ჩანაფიქრს. ძალიან მიყვარს მედიკო, როგორც მსახიობი და შესაძლოა სუბიექტური ვარ, მაგრამ მგონია, რომ ბევრი რამ, რაც მან სცენისთვის გამოძერწა, იყო ნამდვილი ხელოვნება.
       მრავალი რეპეტიცია, საუბარი, კამათი, წყენა განუყრელად ახლდა ჩვენს შემოქმედებით პროცესს. ბევრი საინტერესო და ბედნიერი წუთი მაგონდება, რომლებიც დღეს , სამწუხაროდ, მხოლოდ მოგონებად შემომრჩა, მაგრამ ეს იყო ლამაზი, მშვენიერი დრო ნამვილი ტალანტის გაფურჩქვნისა. მისი ქალურობა აჯადოებდა მაყურებელს, აიძულებდა აღფრთოვანებულიყო და განეცადა.
ეს დიდი ნიჭია- უმღერო სიყვარულს! "
(მიხეილ თუმანიშვილი)

Read More →

Gogi Gegechkori

From archives of Rustaveli Theatre Museum:

| Nanuka Sephashvili|

Gogi Gegechkori:

            “For the first time I was baptized as an actor in 14^th public school, in forth grade. From that exact day theatre became my passion. My brother was an actor too and I decided to study in institute of theatre. In 1940 I became a student of acting faculty and I was lucky for my teachers who were perfect artists: D. Aleksidze, G. Tovstonogov, M. Mrevlishvili and others. The period in institute gave me an unforgettable experience and education, I’ve played lots of roles on training stage, I’ve discovered many professional secrets while studying in institute, I’ve believed in possibility of really making something on the stage. And at last I occurred in Rustaveli  Theatre with Akaki Khorava’s support. I remember the feeling for my first serious role on the main stage. After that was the play “First step” where I played Bakhva Farulava. These were my first steps in Rustaveli Theatre.

In 1949 “Baratashvili” was staged. The director D. Aleksidze gave me Baratashvili’s role. Three days before the premiere Rustaveli Theatre building completely burnt so we played the premiere on Opera Theatre stage. In short time Rustaveli theatre was rebuild and we moved on playing “Baratashvili” there. The play was performed more than 200 times.  This play won an unprecedented success.

It was unusual to play in “Samanishvili’s Stepmother” just because of the fact that I was performance leader and  Platon’s role performer at the same time. It was something strange, I had to transform from one role to another and find golden mean between these two.

This play had a great success, many viewers saw it, we performed it many times and it was one of the first plays that theatre took abroad like guest performance in federative republic of Germany. 

“My life is closely connected with this role and this role totally follows me everywhere."

The mystery of our profession is that you have to feel while coming out on the stage,  that you’re playing for the first time, like on the premiere. This is the secret of theatre artist’s cuisine – as for the first time.  This is very difficult. In spite of the fact that I’ve played many roles, I tried to follow this thesis.

I’ve played great roles, there were about ten roles that I’ve played well, the rests – so-so, and many of them I’ve played poorly too. I’m not that person to boast with my roles…

But if I never ever enter my make-up room, or never sit in front of my mirror and never do my make-up, I’ll be done, this will be huge full stop in my life. What can I do, I’m here in this theatre yet and playing a little bit…”   
 
Contemporaries about Gogi Gegechkori:

M.Tumanishvili:

“Gogi  Gegechkori is an artist from the bottom to the top. His talent is gifted from nature, he is very hardworking and organized person. Gogi Gegechkori’s talent is limitless, his pallete is full of different colors. He is completely devoted to his job.”


Medea Chkakhava:

We’ve gone through a school with G. Tovstonogov, M. Tumanishvili  when we were young we became intimately linked with each other that we couldn’t  live separately without one another. We are working on a new play nowadays and when I begin thinking at home, I’m thinking about him, because he is my partner, I have to convent every new scene that I think over with his thoughts. The feeling of partnership means respecting each other and it means total exclusion of selfishness.

Gogi is a remarkable partner, he is also very interesting for the director, because he always comes with new suggestions on the rehearsals. He is creative, hardworking, studious…”

Natela Ururshadze:

“sometimes a person is the same everywhere, sometimes radically different. Gogi is very strict but firstly with himself. But in general he is mild person but he has huge inner discipline.

Once  in the market the saleswoman recognized me and couldn’t  recognize Gogi. It seemed that lady didn’t go to the theatre or to the cinema, but she was watching television. Gogi was mad, this is the inner nature of a real artist, because their profession leaves only popularity and people’s love for them.  When we got married he was playing “Baratashvili” and I could freely say that I married to a romantic poet but time has passed and this poet transformed into the wolf from “Chinchraka”.  I was kind of terrified but I didn’t know what was waiting for me next. After a little while there was born a murderer, recidivist Tigran Guloian which lives longon this stage yet. After came witch in “Macbeth” and I thought that it was the end of my torment but no.  Now Gogi has a new role of perdon from the afterlife and now you decide the beginning and the ending of this part of my life”.

Vasil Kiknadze:

Gentleman of Georgian theatre- I often repeat these words while talking about Gogi Gegechkori.

Georgia has planty of artistic talent, sometimes I think that whole Georgia is an artist – in general Georgian always plays some role. Akhmeteli was first to say that. And before him ages ago foreigners said that Georgians always play to show and perform, but the be a real gentleman is totally different.

       I’ve worked with Gogi Gegechkori for 10 years in Rustaveli Theatre. There were happy years. He gave me so much human and creative happiness. I met him while being a student. Gogi Gegechkori went through a big creative path. He must be happy that he never stopped in thins investigation of that little grain that was shining out from his spirit. And the audience was happy because that light beam shone into their soles too.
 if I begin listing Mr. Gogi’s roles there won’t be enough paper, each face is separate theme to talk.  There are lots of things that belongs to history like Georgian acting art which is aged more than half of the century.

This is a great wealth!

Translated by Tatia Tukhashvili
              

Read More →

გოგი გეგეჭკორი

                                                        |ნანუკა სეფაშვილი|

რუსთაველის თეატრის მუზეუმის არქივიდან:

გოგი გეგეჭკორი : 

       "პირველი თეატრალური ნათლობა მე-14 საშუალო სკოლაში მივიღე, IV კლასში. იმ დღიდან გამიტაცა თეატრმა. ბოლო კლასებში მამაჩემს ხშირად დავყავდი თეატრში, თითქმის ყველა წარმოდგენა მაქვს ნანახი როგორც რუსთაველის და მარჯანიშვილის, ასევე მოზარდ მაყურებელთა თეატრში. ჩემი ძმაც მსახიობი იყო და მეც გადავწყვიტე ჩამებარებინა თეატრალურ ინსტიტუტში. 1940 წელს გავხდი სამსახიობო ფაკულტეტის  I კურსის სტუდენტი და ბედმა იმითაც გამიღიმა, რომ ჩემი პედაგოგები იყვნენ შესანიშნავი ხელოვანნი: დ.ალექსიძე, გ. ტოვსტონოგოვი, მ. მრევლიშვილი და სხვები.          თეატრალურ ინსტიტუტში სწავლის პერიოდი იყო ჩემთვის ძალიან მაშტაბური, ბევრი როლი ვითამაშე სასწავლო სცენაზე, რამაც გარკვეული სკოლა მომცა, ბევრ პროფესიულ საიდუმლოს სწორედ ინსტიტუტში ვეზიარე, დავიჯერე, რომ მეც შეიძლება რაღაც გავაკეთო სცენაზე. და ბოლოს 1944-45წ.წ. სეზონში აკაკი ხორავას დახმარებით აღმოვჩნდი რუსთაველის თეატრში. პირველი როლი იყო  გლუმოვი- ოსტროვსკის პიესაში "ზოგჯერ ბრძენიც შეცდება", მე თავად აკაკი ხორავას დუბლიორი გახლდით. განსაკუთრებული შეფასება და რეცენზიები ამ სახის მიმართ მე არ მახსოვს, მაგრამ მახსოვს დიდი სინაზე, პირველი სერიოზული როლის თამაშთან დაკავშირებული განცდები. ამას მოჰყვა სპექტაკლი "პირველი ნაბიჯი", სადაც ბახვა ფარულავას ვთამაშობდი. ასე ავიდგი ფეხი რუსთაველის თეატრში.
   
         1949 წელს " ბარათაშვილი" დაიდგა . რეჟისორმა დ. ალექსიძემ მე მანდო ბარათაშვილის როლის განსახიერება. პრემიერამდე სამი დღით ადრე რუსთაველის თეატრის შენობა დაიწვა და პრემიერა ვითამაშეთ ოპერის თეატრის სცენაზე. სულ მოკლე ხანში რუსთაველის თეატრი აღადგინეს და იქ განვაგრძეთ სპექტაკლის თამაში. "ბარათაშვილი" წარმოვადგინეთ 200-ზე მეტჯერ. სპექტაკლს არნახული წარმატება ხვდა წილად.
   
        უჩვეულო ამპლუაში მომიწია  "სამანიშვილის დედინაცვალში" ყოფნა. ვიყავი სპექტაკლის წამყვანიც და პლატონის როლის შემსრულებელიც. აუცილებელი იყო რაღაც შუალედის მოძებნა- როგორ უნდა შევსულიყავი პლატონის ქერქში და მიმეტოვებინა ავტორისეული. ეს რაღაც ახალი თვისება, რომელიც ჩემს შემოქმედებაში პირველად გაჩნდა, ძალიან ძნელად დასაძლევი იყო. დიდხანს ვეძებდით ჩვენ ამას, სიმონეთშიც კი გახლდით, დ. კლდიაშვილის სახლ-მუზეუმში. იქაც განვაგრძეთ ძიების პროცესი და ბოლოს გადაწყდა, რომ სპექტაკლის ფორმა იქნება ისეთი, თითქოს დ. კლდიაშვილის სახლ-მუზეუმს ესტუმრნენ რუსთაველის თეატრის მსახიობები და გაითამაშებენ სცენებს მისი ნაწარმოებიდან.
        ამ წარმოდგენას წარმატება ხვდა წილად. დიდიძალი მაყურებელი დაესწრო, ბევრჯერაც ვითამაშეთ. იგი ერთ-ერთი პირველი სპექტაკლი იყო, რომელიც თეატრმა საგასტროლოდ საზღვარგარეთ, კერძოდ, გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში წაიღო. გერმანიაში მე ავტორისეული დასაწყისი და ბოლო ტექსტი გერმანულად წავიკითხე.
       ამ როლთან დაკავშირებულია საოცარი ეტაპი ჩემი ცხოვრების, და ეს როლი სულ თან დამყვება."

        ჩვენი პროფესიის საიდუმლოება  იმაშია, რომ სცენაზე გამოსვლისას შენ გრძნობდე თითქოს ამ როლს თამაშობ პირველად, როგორც პრემიერაზე. თუ ამ გრძნობას უმტყუნებ მაშინ ეს როლი დაკარგავს თავის მშვენიერებას. ეს არის თეატრის მსახიობის სამზარეულოს საიდუმლოება - როგორც პირველად. ეს ძალიან ძნელია. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ხნის მანძილზე ბევრი როლი ვითამაშე, ვცდილობდი ამ პრინციპის დაცვას. ახალგაზრდებსაც მოვუწოდებ ისწავლონ როლის პერსპექტივაში თამაში.
         მე მოცულობით დიდი როლები მითამაშია. ამ როლებიდან ერთი ათი როლი ვითამაშე კარგად, დანარჩენი როგორც პროფესიონალმა საშუალოდ, ბევრიც ცუდად. მე არ ვარ ის კაცი ჩემი როლებით ვიტრაბახო...
         მაგრამ მე საგრიმიორო ოთახში რომ აღარ შემოვიდე, ჩემს სარკესთან რომ აღარ დავჯდე, გრიმი არ გავიკეთო გათავდა, მაშინ წერტილი უნდა დამესვას. რა ვქნა, ჯერ-ჯერობით ვარ აქ, ამ თეატრში და ვთამაშობ ცოტას..."



რას წერდნენ გოგი გეგეჭკორის შესახებ მისი თანამედროვენი:


მ. თუმანიშვილი :

         " გოგი გეგეჭკორი არის არტისტი თავიდან ფეხებამდე. ბუნებისაგან მინიჭებული ნიჭირება მასში გაჯერებულია გასაოცარი შრომისმოყვარეობით და  ორგანიზებულობით.
         გოგი გეგეჭკორი უსაზღვრო დიაპაზონის მსახიობია, მისი პალიტრა სავსეა სხვადასხვა ტონალობის საღებავებით. იგი ფანტასტიკურად ერთგულია თავისი საქმის."


მედეა ჩახავა :

       ჩვენ ისეთი სკოლა გავიარეთ ჯერ გ. ტოვსტონოგოვთან, შემდეგ მ. თუმანიშვილთან, როცა სულ ახალგაზრდები ვიყავით, ისე შევესისხლხორცეთ ერთმანეთს, ისე ჩაგვინერგეს, რომ ჩვენ ერთმანეთის გარეშე არსებობა არ შეგვიძლია, რომ  მთელი ცხოვრება ამ მრწამსით გავატარეთ. დღესაც ერთად ვართ დაკავებული მე და გოგი ახალ სპექტაკლში და როცა სახლში ფიქრს ვიწყებ, თვალწინ აუცილებლად გოგი დამიდგება, რადგან იგი ჩემი პარტნიორია და ჩემს მიერ მოფიქრებული სცენა აუცილებლად უნდა შევათანხმო მის მიერ მოფიქრებულთან.  პარტნიორის გრძნობა, რეპეტიციის დროს იქნება ეს თუ სპექტაკლის მიმდინარეობისას, აუცილებლად გულისხმობს ურთიერთპატივისცემის გრძნობასაც, რაც სრულიად გამორიცხავს ეგოისტურ მომენტებს მხოლოდ საკუთარ თავზე, საკუთარ სახეზე ფიქრისას.
      გოგი შესანიშნავი პარტნიორია, ინიციატივიანი, იგი რეჟისორისთვისაც ძალიან საინტერესოა, რადგან სულ მუდამ ახალი წინადადებებით მოდის რეპეტიციაზე. იგი მრავალფეროვანია, დაუღლელი, სულ იწვის, დაუზარელია..."


ნათელა ურუშაძე:

      "ადამიანი ზოგჯერ ერთნაირია შინ და გარეთ, ზოგჯერ რადიკალურად განსხვავებული, ზოგჯერ რაღაცით ჰგავს გარეთ მყოფს და ზოგჯერ რაღაცით არა.
მკაცრი არის, მაგრამ პირველ ყოვლისა, საკუთარი თავის მიმართ. ისე, საერთოდ, რბილი ადამიანია, მაგრამ შინაგანი დისციპლინა აქვს უმაღლეს დონეზე.
       ერთხელ მაღაზიაში გამყიდველმა ქალმა მიცნო მე და ვერ იცნო გოგი. ის ქალბატონი თეატრსა და კინოში როგორც ჩანს არ დადიოდა, ტელევიზორს კი უყურებდა. კინაღამ გაგიჟდა გოგი. ეს არის წმინდა არტისტული ბუნება. ესენი ხომ ვერ იტანენ ვიღაცამ რომ ვერ იცნოს, რადგან პოპულარობის, ხალხის სიყვარულის მეტი მათ პროფესიიდან ხომ არაფერი რჩებათ.
       ჩვენ როდესაც დავქორწინდით იგი თამაშობდა "ბარათაშვილს" და მე თამამად შემეძლო მეთქვა, რომ გავყევი რომანტიკული სულის მქონე პოეტს, მაგრამ გამოხდა ხანი და ეს პოეტი გადაიქცა მეგრულ მგლად 'ჭინჭრაქაში'. აქ ერთი შევცბი, მაგრამ მე არ ვიცოდი რა მელოდა, ცოტა ხნის შემდეგ იგივე სცენაზე დაიბადა მკვლელი, რეციდივისტი ტიგრან გულოიანი, რომელიც დღემდე ცოცხლობს ამ სცენაზე. ამას მოჰყვა ალქაჯი  "მაკბეტში" და ვიფიქრე, ეხლა მაინც დამთავრდა ჩემი გაწბილების პროცესი-თქო, მაგრამ ნურას უკაცრავად. ამჟამად რუსთაველის თეატრის რეპერტუარში ჩაეშვა სპექტაკლი "შორაპნელი ქალბატონები", სადაც გოგი საიქიოდან მოვლინებულ ადამიანს თამაოშობს და ახლა თავად განსაჯეთ რით დაიწყო და რით მთავრდება ჩემი ცხოვრების ეს ნაწილი. "



ვასილ კიკნაძე:

       ქართული თეატრის ჯენტლმენი- ხშირად ვიმეორებ ამ სიტყვებს გოგი გეგეჭკორის მისამართით. ეს გამონაკლისი თვისებაა.
       საქართველოში არტისტულ ნიჭს რა გამოლევს. ზოგჯერ მეჩვენება, რომ მთელი საქართველო არტისტობს- საერთოდ ქართველი მუდამ არტისტობს. ჩემზე ადრე ეს ახმეტელმა თქვა. მასზე საუკუნეებით ადრე კი უცხოელებმა- ქართველები ყოველთვის სხვის საჩვენებლად თამაშობენო. ჯენტლმენობა კი სულ სხვაა. ბუნებამ უნდა მოგცეს იგი.
        გოგი გეგეჭკორთან ერთად  10 წელი ვიმუშავე რუსთაველის თეატრში. ეს იყო ბედნიერი წლები. რამდენი შემოქმედებითი და ადამიანური სიხარული მაჩუქა ბატონმა გოგიმ. მას ჯერ ისევ სტუდენტობის წლებში შევხვდი. თეატრმცოდნეები დიმიტრი ალექსიძის სპექტაკლის "დონ სეზარ დე ბაზანის" რეპეტიციებს ვესწრებოდით. გასაოცარი, მართლაც ზღაპრული, რაღაც საზეიმო იმპროვიზაციების ფეიერვერკები იყო სარეპეტიციო პროცესი. დიმიტრი ალექსიძის იუმორი, სიტუაციების შეთხზვის უნარი, შთაგონება და გეგეჭკორის დონ სეზარის მოქნილი, დახვეწილი ელეგანტური მოძრაობა, ფორმათა უეცარი გათავისება. რეჟისორის ჩანაფიქრის ზუსტი ამოხსნა, იქვე ჩვენს თვალწინ ახალ ფორმათა თუ პლასტიკურ ნახაზთა შეთხზვა აღტაცებას გვგვრიდა სტუდენტებს. მაშინ ბატონი გოგი ხომ უპოპულარესი ახალგაზრდა მსახიობი იყო, დავაჟკაცებული, მაგრამ ახალგაზრდა, 27 თუ 28 წლისა. ჩვენ გვხიბლავდა მისი მაღალი პროფესიული კულტურა და ეს ნამდვილი გაკვეთილი იყო სტუდენტებისათვის.
გოგი გეგეჭკორმა შემოქმედებითი ცხოვრების დიდი გზა განვლო. ჭეშმარიტი ხელოვნება ოქროს მაძიებლის შრომასავით მძიმეა, მაგრამ მუდამ იმით დაიმედებული რომ უთუოდ გამაონათებს ოქროს ელვარება. ის პატარა საოცარი მარცვალი არის შემოქმედის მუდმივი ძიების საგანი. ბედნიერია გოგო გეგეჭკორი რომ არასოდეს ამაოდ არ დამშვრალა ამ ძიებებში, ყოველთვის პოულობდა ხოლმე იმ მარცვალს, რომელიც მისი სულიდან ანათებდა. მაყურებელი კი მუდამ ბედნიერი იყო, რადგან მათ სულშიაც იჭრებოდა სინათლის სხივი.
       ბატონი გოგის როლები რომ ჩამოვთვალო, გვერდები არ ეყოფა. ყოველი სახე ცალკე საუბრის თემაა.
       უკვე ისტორიას ეკუთვნის ბევრი რამ, რის გარეშეც წარმოუდგენელია ამ ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის ქართული სამსახიობო ხელოვნება.
       ეს დიდი სიმდიდრეა!

Read More →

Мераб Мерабашвили

                                                                                                                           |Нанука Сепашвили|

Мераб Мерабашвили (Руководитель постановочной части театра им. Ш.Руставели):

25 лет я работаю в театре им. Ш.Руставели, являюсь руководителем постановочной части. Постановочное дело – одно из передовых дел в театре. Мы живем кулуарной жизнью, наш мир – за кулисами. Мы делаем многое: одеваем актеров, готовим декорации, благодаря идеям художника-постановщика и режиссера. Художник-постановщик делает эскизы, по которым мы готовим макет. После того, как макет готов, режиссер начинает свою работу – сначала с макетом, затем с актерами. С его помощью он распределяет где что будет находится, например стол или стул. Откуда должен появиться актер и т.д. Вот так все развивается, потихоньку.

Обычно готовые макеты не переделываются, но если режиссеру что-то не понравится или у него появится новая идея, то переделкой макета тоже занимаемся мы. Но радикальные изменения все же случаются крайне редко. Хотя были и такие случаи, когда мы меняли все. Случалось даже полностью менять цвет декораций. Это очень естественное явление в театре.

Подготовка макета очень  усердная работа. Чтоб подготовить макет ты должен обладать несколькими профессиями: плотничеством, должен быть немного ювелиром, но самое важное –  быть художником. Хотя, научится рисовать можно всегда и, если из тебя не выйдет художник, то рисовать на каком-то у ровне у тебя все равно получится.

Раньше студенты из театрального проходили у меня практику. Я знакомил их с театром, знакомил со всей техникой и отвечал на интересующие их вопросы. В конце же ставил зачет. Я давал им определенную информацию, с которой будущий актер должен быть знаком, хотя бы с элементарной театральной терминологией. Я объяснял им и учил их. Хотя это было много лет назад. Я показывал им как работают сценические техники. Они делают большую работу, отвечают за все. Представьте, актер парит в воздухе, а его судьба в руках сценических техников. Они как бы их невидимые партнеры.

У работников постановочной части всегда очень много дел. Кроме прочих дел, мы обновляем все спектакли, имею в виду реставрацию декораций. Сбор и разбор спектакля не такое уж легкое дело. Это как каждую неделю дома собирать и разбирать шкаф. Что от него останется?! То же самое и с декорацией спектакля, только масштаб намного больше. После каждых 10 спектаклей, декорация должна реставрироваться. Что-то рвется, что-то ломается, что-то портится, а мы все ремонтируем или переделываем. Так что работы всегда много.

Каждый вечер, после того, как театр пустеет, я лично обхожу все помещения, чтоб проверить не осталось ли что-либо включенным. Естественно, дежурные все проверяют, но я не могу успокоится, пока лично не проверю весь театр. В общем, у нас очень ответственная, но безумно интересная работа.

Read More →

IN TIRANNOS – в Театре им. Ш.Руставели

Газета «Коммунист» (Вторник, 14 февраля 1933г. №37 (3593))

                                                   И с к у с с т в о

Постановка спектакля IN TIRANNOS («Разбойники») вновь ставит вопрос об эксплуатации классического наследия. «Разбойники» относится к числу пьес, которые своим идеологическими целеустремленностями наиболее близки нашей эпохе.

«Разбойники» - отличный материал для воспитания молодых актеров. Как же сценически выразил театр им. Ш.Руставели это классическое произведение?

Во-первых, надо отметить, что пьеса политически активна, подчеркивает социальные аспекты, а разбойники возвышенны до уровня политических борцов. Стиль эпохи сохранен на протяжении всей постановки. Огромную работу проделал Ираклий Гамрекели, декоративное оформление которого – монументальное и соответствующее эпохе. На сцене вы видите замок немецкого феодала, и чувствуете насколько «давила» на него эта огромная крепость, с ее мрачными стенами.             

«Разбойники» - постановка С.Ахметели и Ш.Агсабадзе.

Великое достоинство театра им. Ш.Руставели в том, что он не выносит на суд зрителя спектакль до того времени, пока тот не будет до конца обработан. Ему не свойственны излишне поспешные спектакли.

Эта пьеса – плод огромного творческого труда постановщиков. Спектакль композиционно поставлен, как конфликт великих социальных устремлений. Как и во многих постановках театра им. Ш.Руставели, внимание обращено на массу, которая живая и подвижная.  Спектакль оставляет сильное впечатление своим обилием режиссерской фантазии, и актерской игрой.

Вместе с этим, спектакль, на наш взгляд, не совершенен. В первую очередь он слишком длинный. Несколько сцен можно вычеркнуть совсем. Например, сцену нищих, у которой нет органической параллели с главной сюжетной линией, она лишь проявляет дух бандита Шпигельберга. Тем более нужно избавиться от этой сцены, т.к. она слабо обработана актерски.

Так же, абсолютно безболезненно, можно избавиться от первой сцены второго акта (сцена рабочих перед нападением на замок Франца). Этим все действо сядет в нормальное русло и от него не будут уставать ни актеры, ни зритель.

            Игра актеров в «Разбойниках» на очень высоком уровне. Он бы был еще более согласованным и ясным, если б исполнитель главной роли Акаки Васадзе (Франц Моор) не выражался неуместным тоном. Он не говорит природным голосом, интонация обманчива и зритель это чувствует, поэтому актеру сложно паокорить его.

У А.Васадзе довольно развитая актерская техника. И в роли Франца Моора актер с богатыми техническими данными. Ему не впервой играть эту роль, мы уже видели его в этой роли  десять лет назад и, надо отметить, прогресс очевиден, но роль все же не до конца одолена.

Роль Карла Мора исполняет Акаки Хорава. Его актерское амплуа не имеет каких-либо четко обозначенные границ. Он разносторонний актер. А.Хорава всегда до последней детали разрабатывает личность своего героя и наполняет его психологической мыслью. Слово и жест этого актера всегда очень хорошо сбалансированы.

Роль Карла Моора – очень легкая роль. Сколько уже раз она была сыграна на грузинской сцене. Как будто нечего уже сказать нового, исполняя ее. Ноки Хорава смог поднять качество актерской игры на совершенно новый уровень.

Read More →