ბავშვობაში, როცა თეატრი მაინცდამაინც არ ხიბლავდა, ამ ჯადოსნური სამყაროს კარი ელენე ახვლედიანის მონდომებით შეაღო. ელენე ახვლედიანმა მომავალი რეჟისორი მის მიერ დადგმულ სპექტაკლში, მარშაკის "მისტერ ტვიტერი" მთხრობელის როლზე ათამაშა, წარმოდგენამ საქალაქო ოლიმპიადაზე წარმატება მოიპოვა.
სკოლის დამთავრებისთანავე კინო რეჟისორობა გადაწყვიტა, ოცნებობდა მოსკოვში „ვგიკში“ ესწავლა, თუმცა მშობლებმა არ გაუშვეს. ერთმა შემთხვევითმა წამმა უნივერსიტეტში ფიზიკა-მათემათიკურზე ჩაბარება გაადააფიქრებინა და ცხოვრება სამუდამოდ თეატრს დაუკავშირა.
თეატრალურ ინსტიტუტში რობერტ სტურუას ბევრ პედაგოგთან მოუწია ურთიერთობა, თუმცა დღემდე მიხეილ თუმანიშვილის ჭეშმარიტ მოწაფედ მიიჩნევს თავს. თუმანიშვილი იხსენებდა „ეს ის რობიკოა, ერთხელ თავის მეგობრებთან ერთად ფეხზე რომ ადგა, როდესაც აუდიტორიაში შევედი და ყურადღებით დამიგდო ყური, რათა შეეცნო სასცენო ოსტატობის საიდუმლო. ეს ის სტურუაა, რომელიც ჩემი ყურადღების და მოვლის ობიექტი გახდა ( კურსზე ყოველთვის არის ის ერთი სტუდენტი, რომელსაც მთელ სიყვარულსა და ცოდნას გადასცემ). მან თავისი ნიჭით, რომელიც სხვისას არ ჰგავს, ჩემში ცნობისმოყვარეობა, ინტერესი გააღვიძა და მეც უყოყმანოდ ჩავრიცხე იგი ჩემი თეატრალური შვილების სიაში. გავიდა წლები, თეატრიდან წავედი და ჩემი ადგილი ჩემმა უსაყვარლესმა მოწაფემ დაიკავა.“
ინსტიტუტში ორი სპექტაკლი დადგა, თავად იყო მხატვარი, მუსიკაც თავად შეარჩია. როგორც რეჟისორი ამბობს სწორედ ეს ორი სპექტაკლი გახდა დასაბამი იმ მიმართულების, რომელსაც დღემდე მიჰყვება - ტრაგიკული ფარსი და მწარე იუმორით შეზავებული ფსიქოლოგიური დრამა.
პირველი წარმატება არტურ მილერის „სეილემის პროცესის“ დადგმამ მოუტანა ( 1965 წ), შემდეგ იყო ა.ცაგარელი - „ხანუმა“ ბ.ბრეხტი-„სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“, დ.კლდიაშვილი- ("სამანიშვილის დედინაცვალი“. პ.კაკაბაძის „ყვარყვარე“, ბ.ბრეხტის „კავკასიური ცარცის წრე“ (სპექტაკლი მე-20 საუკუნის მსოფლიო საუკეთესო სპექტაკლებშია შესული), “რიჩარდ III“, რომლის შემდეგაც ბრიტანელებმა განაცხადეს, რომ სტურუამ მათ შექსპირის დადგმა ასწავლა. “მეფე ლირი”, “ჰამლეტი”, “მაკბეტი”, “როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე”. კალდერონის „ცხოვრება სიზმარია“ „იაკობის სახარება“, გრ.რობაქიძის „ლამარა“ „სტიქსი“, ს. ბეკეტის „გოდოს მოლოდინში“.... ყველა დადგმამ რობერტ სტურუას მრავალი საერთაშორისო, თეატრალური და სახელმწიფო მნიშვნელობის ჯილდო და პრემია მოუტანა, თეატრს კი მსოფლიო აღიარება.
რუსთაველის თეატრს ტრიუმფალური გასტროლები ჰქონდა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში, მათ შორის - ინგლისში, გერმანიაში, საფრანგეთში, იტალიასა და შვეიცარიაში,მექსიკაში, ავსტრალიაში, ფინეთსა და ისლანდიაში. იგი ედინბურგის, ავინიონის, ათენის, ადელაიდას, რეიკიავიკის, იერუსალიმის ფესტივალების მონაწილეა.
სტურუას დადგმებს სენსაციურს უწოდებენ, ხოლო სტურუას ევროპული თეატრის ყველა ცნობილ რეჟისორს ადარებენ. არ დარჩენილა არც ერთი ფესტივალი სადაც მისი სპექტაკლები არ ყოფილიყოს წარმოდგენილი. ქართველი მსახიობების შეუდარებელი პროფესიონალიზმით აღფრთოვანებული მაყურებელი ოვაციას ვერ მალავდა .
მსოფლიო პრესა წერდა:
"...რუსთაველელები ავითარებენ სტიქიური თეატრის
ტრადიციებს და აქ ბობოქრობს ქართული ტემპერამენტი. ოღონდ ყველაფერი
ემორჩილება რ.სტურუას ნებას, გადატანილია დახვეწილი სცენური ხერხებისა და
მსახიობთა უშეცდომო თამაშის ენაზე...“
„ ამას ქვია თანამედროვე თეატრი, ე.ი თქვენ ერთგული ხართ ტრადიციისა,
რომელიც არ კვდება და ძალას გაძლევთ...“
„სამი ათასი კაცი აღტაცებას გამოხატავადა მხურვალე ტაშით, განუწყვეტელი "ბრავოს"
ძახილით და ფეხების ბრახუნით.... დღეს სასწაულის მოწმენი გავხდით. 35 წლის მანძილზე, რაც ჩვენი ფესტივალი ეწყობა, ამ სცენაზე პირველად გამოვიდა
უცხოური დასი და თანაც ასეთი ტრიუმფით..“
„გეგონებოდათ, სადაცაა სუარესის თეატრი დაინგრევაო, ფეხზე მდგომი მაყურებელი 20 წუთის განმავლობაში უკრავდა ტაშს... სერვანტესის სახელობის საერთაშორისო
ფესტივალს არ ახსოვს მაყურებელთა ამგვარი აღრფთოვანება...“
„ლონდონელებმა აუცილებლად უნდა ნახონ მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი
თეატრალური დასის მიერ განხორციელებული ეს სპექტაკლი“
„საოცარია ის ფაქტი, რომ რამდენიმე წლის მანძილზე, რობერტ სტურუას ხელმძღვანელობით, საქართველოს ეს წამყვანი თეატრი მსოფლიოს მოწინავე თეატრად იქცა.. დღეს
მსოფლიოში არ არსებობს მსახიობთა უკეთესი დასი.“
„წელს ედინბურგის ფესტივალზე რუსთაველის თეატრის გარდა სხვა რომ არაფერი
ყოფილიყო წარმოდგენილი, იგი მაინც გაამართლებდა თავის არსებობას“
"…რობერტ სტურუამ, რუსთაველის თეატრის მთელმა კოლექტივმა დაგვიმტკიცა, რომ ქართველი თეატრალური ხელოვნების ოსტატებისაგან შეიძლება ვისწავლოთ, როგორ დავდგათ შექსპირი“.
დღეს მსოფლიო რეჟისორს, რუსთაველის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელს 79 წელი შეუსრულდა.
